แล้วความยุ่งยากนานา ก็บังเกิดขึ้น
ในดินแดนที่แสนห่างไกลจากจิตใจของผู้คนในแผ่นดินไทย
สามจังหวัดขอบแดนทางใต้


กูฆ่า มึงฆ่า
มึงฆ่า กูฆ่า
กูฆ่า ฆ่า ฆ่า ฆ่า
มึงฆ่า ฆ่า ฆ่า ฆ่า
ฆ่า ฆ่า ฆ่า
ฆ่า ฆ่า ฆ่า

แล้วเราก็กำลังจะถูกลากจูงไปสู่สมรภูมิแห่งความเกลียดชัง
เดียดฉันท์
แผ่นดินนี้ แผ่นดินอื่น
แนวภูเขาไฟที่กำลังเพิ่มพื้นที่ทั่วประเทศไทย

เรื่องราวที่เกิดเหตุกำลังย้ายกำลังเข้ามาสู่ในใจของผู้คน




แรงบันดาลใจจาก
หนังสือ : ที่เกิดเหตุ บันทึก 1 ปี ในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ โดยวรพจน์ พันธุ์พงศ์
และงานเสวนา เบื้องหลังที่เกิดเหตุ วันที่ 28 มิย.50 ณ มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต
ภาพจาก ภาพประกอบหนังสือเจ้าชายน้อย โดยAntoione De Saint Exupery
ผู้แปล : อำพรรณ โอตระกูล
เจ้าชายน้อยจัดการขูดภูเขาไฟที่กำลังพ่นควัน และกล่าวว่า "ไม่มีวันละที่คนเราจะรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น"

ดึกดื่นค่อนคืนผมควนหาอาหารและน้ำมาใส่ท้อง
วันนี้ทั้งวันผมไม่ได้เอาอะไรใส่ท้องนอกจากน้ำเปล่า น้ำอัดลม
ผมขับรถวนไปวนมา ทั่วตัวเมืองและรอบๆตัวเมือง
เพื่อจัดการอารมณ์อันขุ่นมัว สับสนของตนเอง
จนเย็นย่ำ ผมก็ยังไม่สามารถจัดการอารมณ์ตนเองได้
กลับมาห้อง ก็ยังไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้
อาบน้ำสระผมที่ไม่ได้อาบมาสองมื้อแล้ว
กระทั่งเกือบเที่ยงผมขับรถตระเวณในเมืองอีกรอบ
กลับมาห้องนอน ท่ามกลางความเงียบสงบของตึกพักอาศัย
เสียงบางห้องยังไม่หลับไม่นอน
ส่งสัญญาณของการมีชีวิตมายังผม
ขณะก้าวขึ้นบันไดอารมณ์ที่ตึงขึงเคียดก็คลายตัวลง
ไขกุญแจ อาบน้ำให้ตัวเย็น
หลังอาบน้ำเสร็จก็ได้รู้สึกถึงความหิวกระหาย
สัญญาณการอยากมีชีวิตต่อได้กลับมาแล้ว
............

1. ผมเป็นคนกลัวระเบิดอย่างเป็นที่สุด วันก่อนผมมีเหตุต้องเข้ากรุงเทพหลังมีระเบิดทั่วกรุงได้สองวัน ผมกลัวระเบิดซะไม่กล้าไปไหนต่อไหนเเลย แถมก่อนเดินทาง หลานตัวเล็กๆ เอาขนมลูกระเบิดมาให้กินก่อนขึ้นรถทัวร์ ปฏิเสธมานอย่างไร ก็ไม่ยอม เลยต้องรับมาใส่กระเป๋าสองลูก แต่ไม่ยอมกิน (เอาเคล็ด) ทำเอาใจตุ้มๆ ต่อมๆ ตลอดเวลาที่อยู่กรุงเทพ หลานกรู นะหลานกรู

2. แรกเริ่มเดิมที บล็อกนี้ตั้งใจไว้สำหรับสองคนช่วยกันเขียน ไปๆมาๆ เขียนคนเดียว แถมเรื่องที่เขียนกลายเป็นเรื่องเกี่ยวกับความรุนแรงที่เกิดขึ้นในสังคมไทยไปซะ โดยเฉพาะเหตุการณ์ในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้

3.ด้วยความสัตย์จริง วิตกกังวลกับความสงบสุขที่กำลังจะหายไปจากสังคมไทย (จริงๆซิพับผ่า)

4.เอาเข้าจริงๆสิ่งที่รู้สึก กับสิ่งที่รับรู้ บางทีก็โดนสื่อกล่อมเอา และอารมณ์ขยับเขยื้อนไปตามสิ่งที่สื่อต่างๆกำลังเล่นอยู่ เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นหลังจากได้พูดคุยกับคนที่ทำงานกับสื่อในพื้นที่มา

5.สิ่งที่สงสัยอยู่ในใจแต่ไม่เคยได้ถามใครออกมาดังๆ ก็คือ ตกลงปัญหาของสามจังหวัดชายแดนภาคใต้คืออะไรกันแน่ ในสายตาของคนเผ้ามอง
คือปัญหาการฆ่ากันของคนที่เชื่อต่างกัน ปัญหาคนของทางการกับฝั่งตรงกันข้าม ปัญหาการแบ่งแยกดินแดน ปัญหาของการข่มเหงรังแกกัน
แต่ผมมองมันเป็นปัญหาเดียวคือ ปัญหาความรุนแรง ความไม่สงบสุข มีคนตายทุกๆวัน
เสียดายความตายน่ะ เพราะผมว่าในโลกนี้ไม่มีอะไรที่มีค่าเพียงพอที่จะสละชีวิตตัวเองเพื่อสิ่งนั้นๆ ได้
โลกเป็นสิ่งที่ไร้สาระที่สุดครับ

เขียนไปเขียนมา ไม่รู้ถูกต้องตามขนบธรรมเนียมประเพณีของtag ไม๊