1. ผมเป็นคนกลัวระเบิดอย่างเป็นที่สุด วันก่อนผมมีเหตุต้องเข้ากรุงเทพหลังมีระเบิดทั่วกรุงได้สองวัน ผมกลัวระเบิดซะไม่กล้าไปไหนต่อไหนเเลย แถมก่อนเดินทาง หลานตัวเล็กๆ เอาขนมลูกระเบิดมาให้กินก่อนขึ้นรถทัวร์ ปฏิเสธมานอย่างไร ก็ไม่ยอม เลยต้องรับมาใส่กระเป๋าสองลูก แต่ไม่ยอมกิน (เอาเคล็ด) ทำเอาใจตุ้มๆ ต่อมๆ ตลอดเวลาที่อยู่กรุงเทพ หลานกรู นะหลานกรู

2. แรกเริ่มเดิมที บล็อกนี้ตั้งใจไว้สำหรับสองคนช่วยกันเขียน ไปๆมาๆ เขียนคนเดียว แถมเรื่องที่เขียนกลายเป็นเรื่องเกี่ยวกับความรุนแรงที่เกิดขึ้นในสังคมไทยไปซะ โดยเฉพาะเหตุการณ์ในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้

3.ด้วยความสัตย์จริง วิตกกังวลกับความสงบสุขที่กำลังจะหายไปจากสังคมไทย (จริงๆซิพับผ่า)

4.เอาเข้าจริงๆสิ่งที่รู้สึก กับสิ่งที่รับรู้ บางทีก็โดนสื่อกล่อมเอา และอารมณ์ขยับเขยื้อนไปตามสิ่งที่สื่อต่างๆกำลังเล่นอยู่ เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นหลังจากได้พูดคุยกับคนที่ทำงานกับสื่อในพื้นที่มา

5.สิ่งที่สงสัยอยู่ในใจแต่ไม่เคยได้ถามใครออกมาดังๆ ก็คือ ตกลงปัญหาของสามจังหวัดชายแดนภาคใต้คืออะไรกันแน่ ในสายตาของคนเผ้ามอง
คือปัญหาการฆ่ากันของคนที่เชื่อต่างกัน ปัญหาคนของทางการกับฝั่งตรงกันข้าม ปัญหาการแบ่งแยกดินแดน ปัญหาของการข่มเหงรังแกกัน
แต่ผมมองมันเป็นปัญหาเดียวคือ ปัญหาความรุนแรง ความไม่สงบสุข มีคนตายทุกๆวัน
เสียดายความตายน่ะ เพราะผมว่าในโลกนี้ไม่มีอะไรที่มีค่าเพียงพอที่จะสละชีวิตตัวเองเพื่อสิ่งนั้นๆ ได้
โลกเป็นสิ่งที่ไร้สาระที่สุดครับ

เขียนไปเขียนมา ไม่รู้ถูกต้องตามขนบธรรมเนียมประเพณีของtag ไม๊