ปู่ของหลาน

...........หลานของปู่

ย่าของหลาน

............หลานของย่า

ตาของหลาน

............หลานของตา

ยายของหลาน

............หลานของยาย

ลุงของหลาน

..............หลานของลุง

ป้าของหลาน

.............หลานของป้า

น้าของหลาน

.............หลานของน้า

อาของหลาน

...........หลานของอา

ภรรยาของสามี

..........สามีของภรรยา

พ่อของลูก

............ลูกของพ่อ

แม่ของลูก

...........ลูกของแม่

.................................

........................แผ่นดินของคน

ลมแล้ง.......

หินแหลม.....

บาดลึก.........

หญ้าแห้ง ตายซาก......................

พลันคำขอโทษได้เอื่อนเอ่ยขึ้น

น้ำตาคนของแผ่นดินต่างร่วงพรู...................

หลังร่องฝนหล่นกราวเต็มฟ้าตลอดทั้งวันและคืน

เช้านี้สดใส ฝนหยุดตก อากาศเย็นสบาย ใบไม้ห่มคลุมสีเขียวสด

บริเวณหน้าที่ทำงาน ต้นหางยูงสูงใหญ่ที่ห่มอาภรณ์ด้วยสีส้มของดอกแห่งตน

ได้ปล่อยให้อาภรณ์แห่งตนร่วงหล่นเต็มลาน

ผู้คนเดินผ่านไปมา

ไม่ใส่ใจ

ลานสีส้มแปรเปลี่ยนเป็นลานแห่งความชอกช้ำ

เจ้าดวงดอกไม้ถูกเหยียบย่ำ แหลกลาน

แหลกลาน

การขาดความใส่ใจซึ่งกันและกัน

นำมาซึ่งความก้าวร้าวรุนแรงของคนในสังคม

ดอกไม้ดอกแล้วดอกเล่า ถูกทำร้ายทำลายให้หมดสิ้นค่าไป

บรรจงหยิบขึ้นมาดอกหนึ่ง

แต่กลีบดอกเปราะบางก็ร่วงหล่นจากไปจากมือ

น้ำตาเจ้ากรรมพลันจะร่วงหล่นตาม

***หมายเหตุ: บทกวีนี้ขอไว้อาลัยแด่ความป่วยไข้ของสังคมไทย กรณีครูจูหลิง ปงกันมูล โรงเรียนกูจิงลือปะ ม.4 ต.เฉลิม อ.ระแงะ จ.นราธิวาส เหยื่อของสถานการณ์และความรุนแรง